Steun ons en help Nederland vooruit

zondag 30 september 2018

Bijdrage D66 Ede in debat Emmalaan

Er is veel te doen geweest afgelopen donderdag over het participatieproces rond, en de plannen voor de Emmalaan. Marcella van Soolingen had namens D66 Ede een belangrijke bijdrage aan het debat, die delen wij hier graag:

“Voorzitter dank u wel.

Is er licht aan het einde van de tunnel? Dat is de grote vraag vanavond. Voorlopig is het licht nog niet te zien. Laat ik beginnen met dat het niet eenvoudig is om een oordeel te vellen over het voorstel dat nu voor ons ligt gezien de complexiteit en emoties die er zijn.

Laten we even terug gaan in de tijd. De opgave die we meegaven 1,5 jaar geleden was duidelijk: ga in gesprek met de omwonenden. Kijk of er andere varianten zijn. Kom dan terug naar de raad met een voorstel. De opgave werd ingevuld met een uitgebreid participatieproces. Dat is wel terug te zien in het verslag en de details die beschreven worden hierover. Hier is zorgvuldig omgegaan met de input vanuit de omgeving en zijn er meerdere alternatieven besproken en in beeld gebracht.

Als gemeente hebben we vooraf amper kaders gesteld om met andere varianten te kunnen komen. De variant met de tunnel in de oude Bennekomseweg werd tijdens het participatieproces even buiten spel gezet. Een goede manier om tot vrije gedachtevorming te komen, maar het is de vraag of je daarmee de verwachtingen goed managet.

Tot de zomer verliep het proces zoals afgesproken was. Maar ineens was daar het voorstel met toch weer de tunnel in de oude Bennekomseweg. De betrokkenen werden ineens geconfronteerd met een voldongen feit. Zo lijkt althans. Is er een stapje over geslagen vragen wij ons af?

Het huidige voorstel is behoorlijk uitgewerkt, maar moet op sommige punten duidelijker. In onze ogen is er nu te veel ingezoomd op de Emmalaan alleen. Het gebied rondom de Emmalaan is ook volop in ontwikkeling. Dan hebben we de snelfietsroute en de Parklaan nog niet eens meegenomen. De inpasbaarheid van de tunnel zouden we in het geheel moeten zien. Vragen hierbij zijn: Hoe faciliteert de tunnel een optimale verbinding en dus de verschillende verkeersstromen en toekomstige ontwikkelingen? Dat blijft nu nog abstract. En als we zo de bezwaren beluisteren van de omwonenden is dit ook nog informatie die ontbreekt.

We moeten realistisch zijn. Een participatieproces betekent niet altijd dat alle wensen waargemaakt kunnen worden. Maar uitkomsten kun je ook niet zomaar naast je neerleggen. Afwegingen moeten duidelijk en onderbouwd zijn. Niet alleen technisch gezien maar ook financieel gezien. Daar schort het nu nog wel aan.

Aan de wethouder zouden we willen vragen of er mogelijkheden en oplossingen te bedenken zijn die de zorgen voor een groot deel weg kunnen nemen. Denk bijvoorbeeld aan het visualiseren met 3D of het simuleren van verkeersstromen.

De voorkeur van omwonenden gaat uit naar een tunnel bij de Klinkerbergerweg. Een oplossing die ruim 3 miljoen euro meer kost dan het beschikbare budget. We vinden dit een behoorlijke overschrijding. Daarin moeten we eerlijk zijn. Als er zoveel extra geld nodig is, moet het alternatief een flinke verbetering zijn. Dat is volgens ons nu niet het geval. Om veel fietsers veilig en vlot van boven naar beneden het station te brengen is een korte route nodig. Dat wordt op de meest effectieve en efficiënte manier gedaan met een tunnel bij de Emmalaan.

We kunnen de bezwaren van de omwonenden goed begrijpen, maar zij verdienen op dit moment vooral eerlijkheid en duidelijkheid. Die hebben ze namelijk gemist in de afgelopen tijd. De wethouder heeft allerlei beloftes gedaan over het proces. Er zou geen voorkeur uitgesproken worden door het College, het stuk naar de raad zou samen met de omwonenden worden opgesteld etcetera. Afspraken die niet nagekomen zijn. Daarmee rijst de vraag waarom de wethouder die afspraken niet is nagekomen, maar vooral ook waarom hij die beloftes heeft gemaakt. Kan de wethouder hier verduidelijking over geven?

Daarnaast willen wij van de wethouder weten hoe hij nu terugkijkt op dit participatieproces? Van te voren leek alles mogelijk, waren de kaders beperkt en de verwachtingen daardoor hooggespannen. Onterecht blijkt nu, want er bleken toch allemaal voorwaarden te zijn. Op welke manier denkt de wethouder bij een volgend participatietraject de verwachtingen wel goed te kunnen managen? Want dit is niet de laatste keer dat we samen met omwonenden en belanghebbenden tot goede oplossingen moeten komen in Ede. Hoe zorgen we ervoor dat er bij dit soort trajecten in de toekomst in het vervolg wél licht aan het einde van de tunnel is?”